Geometrycznie...

Wiele kobiet lubi wyglądać oryginalnie, a jednocześnie nie przepada za wszelkimi nadrukami.
Alternatywą dla jednobarwnego stroju może być sukienka pozbawiona wzorów, ale i nie gładka :-)
...czyli taka, jaką dziś ma Ewa...    

Ewa...

Zastosowanie kilku kolorów gładkich tkanin sprawia, że sukienka jest niezwykle ciekawa, ale też  stonowana co dla wielu pań jest istotne. Ciekawym elementem jest pasek z cekinów.
Tu pozwolę sobie tylko wspomnieć, iż obecnie cekiny nie są zarezerwowane wyłącznie na wieczór, świetnie sprawdzają się także w popołudniowej odsłonie, a dla bardziej odważnych nawet w wersji porannej...

A tu piękna Ewa w całej okazałości. Niezmiennie zachwyca mnie swoją urodą, stylem,
subtelnością i ogromną klasą...

Dodam, iż Ewa ma duszę artysty, czemu daje wyraz tworząc przepiękną biżuterię (o czym już kiedyś pisałam). Poniżej link do posta sprzed kilku miesięcy...

http://zawszemodne.blogspot.com/2013/01/bizuteria-ewy.html

Świątecznie...

Do Świąt zaledwie dwa dni, ale może warto wykorzystać ten czas na stworzenie pięknej ozdoby świątecznej. To drobiazgi czynią nasze życie piękniejsze.
Wie o tym Stenia, której prace zawsze wywołują ogromny zachwyt.
Tym razem świąteczne jajka, do podziwiania i może inspiracji? 

Stenia...

 A oto efekty Jej twórczości...

Lektura...

Ten blog to miejsce poświęcone pięknu dojrzałych kobiet. Temu zewnętrznemu jak i wewnętrznemu.
Z tego ostatniego zrodziła się cudnej urody poezja Jadwigi Semmerling-Owczarskiej. Ponieważ nie znam osobiście Pani Jadwigi dodam tu kilka zdań zaczerpniętych z notki biograficznej
opublikowanej w tomiku poezji zatytułowanym Taniec życia. 

 
Pani Jadwiga Semmerling-Owczarska urodziła się 17 marca 1929 roku w Wejherowie.
Wychowała pięcioro dzieci. Od lat mieszka w Gdyni. Zawsze była osobą aktywną zawodowo,
mocno zaangażowaną społecznie i niezwykle wrażliwą na krzywdę ludzką. Jej pasją od zawsze są książki. Fascynują ją filozofia i literatura, a przede wszystkim poezja. Sama też pisze wiersze.
Jej poezja jest wyrazem bogatej uczuciowości i głębokich przemyśleń. Ma ona bardzo osobisty, a zarazem uniwersalny charakter. W wierszach tych czytelnik odnajduje odbicie swoich własnych odwiecznych lęków, usilnych prób ich pokonania oraz odnalezienia sensu życia.
Poetka zadaje trudne i bolesne pytania, ale często odpowiada na nie zaskakująco optymistycznie,
a nawet z humorem. Właśnie ten optymizm, radość z każdego dnia, wrażliwość  na urodę świata,
obok umiejętności poruszania najgłębszych "strun duszy" i wyrażania rozterek będących udziałem nas wszystkich, to największe walory jej twórczości.

LEKTURA

Naszą książkę życia

czytamy niedbale,

stale ją odkładając

na czas nieokreślony.

Zatem darujmy sobie

poprawianie.

Czytajmy ją, żywą,

od strony do strony.

Wszak to los

jest jej autorem;

zmaganie się z nim

to walka z wiatrakami.

Nie w tym sedno,

By z uporem

ciągle się mierzyć

z biegiem wydarzeń.

Książka życia

to podarunek,

a los w niej napisał

dedykację.

Więc dziękujmy

okażmy szacunek,

pogodnie czytajmy

każdą życia kartkę

marzec 2010 

Zadbajmy o nasze księgi życia nie jutro, nie za tydzień, ale już teraz niech ta chwila będzie początkiem...:-)

Konflikt - Alicja Malczewska Mosek

Kobiety są wszechstronne i wspaniałe, to wiadomo :-) 

Nie tylko świetnie wyglądają, ale mają też liczne talenty.

 Zdarza się, że Uczestniczki moich zajęć dzielą się efektami swojej twórczości

 lub prezentują twórczość zaprzyjaźnionych Pań. 

Szkoda, żeby popełnione dzieła leżały na dnie szuflady czy szafy. 

Dlatego myślę, że warto pokazać je światu. Co też czynię :-)

Dziś utwór Alicji Malczewskiej Mosek p.t.  "Konflikt". 

Cudowny, pełen autoironii, dystansu do świata, ale też radości życia.

Dokładnie to samo mogę napisać o Alicji cudowna, pełna autoironii, dystansu do świata,

 ale też radości życia Kobieta.

Warto Ją poznać, najlepiej osobiście, a kto nie może, to  chociaż za pośrednictwem Jej twórczości.

KONFLIKT

Moja dusza żwawa, młoda

I ochocza, i pogodna

Lecz futerał mojej duszy

Tu się marszczy, tam się kruszy

Nadgryziony zębem czasu,

Ale tyle z tym ambarasu.

Do odnowy futerału,

By odmładzał go pomału,

Poszukuje się fachowca,

Złotej rączki, która umie

Tu wygładzić, a tam unieść,

Tu dać szlif, a tam docisnąć,

Byle duszy nie wycisnąć.

Harda dusza z futerałem,

Który zwie się moim ciałem,

Od lat kilku jest w konflikcie

Bo futerał jakby szybciej

Poddaje się i ulega.

Dusza tego nie dostrzega.

Wciąż jest młoda, pełna werwy,

Tańczyć chciałaby bez przerwy,

Jeszcze uwieść kilku panów

Dla próżności i dla szpanu.

A futerał krzyczy: "Stop!

Który taką zechce chłop?

Nadal myślisz idyllicznie.

Pomyśl, czy to aby ślicznie,

By starszej pani, godnej wdowie

Tak szumiała zieleń w głowie?"

Dusza na to: Ja do końca

Będę młoda i gorąca.

Będę tańczyć, pełnią żyć

I z powagi wieku drwić."